🍻 Jak Pomóc Osobie Z Zaburzeniami Odżywiania
5 kroków - jak pomóc osobie z zaburzeniami odżywiania się (m.in. anoreksja, bulimia) część 2 z 5.Zapraszamy do oglądania. Za kilka dni kolejna porada.Klinika
Jak pomóc osobie z zaburzeniami osobowości. Towarzyszenie osobie, która zmaga się z zaburzeniami osobowości to ogromne wyzwanie dla bliskich. Możesz, jako bliska osoba, doświadczać silnych i skrajnych emocji. Kilka wskazówek, co może być pomocne w towarzyszeniu osobie z zaburzeniami osobowości:
Tego typu słowa mogą bardzo łatwo nasilić ryzyko wystąpienia zaburzeń odżywiania (ED), a osobie, która je ma – mocno utrudnić życie i wychodzenie z nich” – tak zaczyna swój post Jakub Chwiłkowski, dietetyk. Ekspert stworzył listę 5 rzeczy, których lepiej nie mówić osobom z zaburzeniami odżywiania.
Rozmawiaj. Nie udawaj, że problem nie istnieje. Depresja nie zniknie, jeśli po prostu przestaniecie rozmawiać o smutnych rzeczach. Wręcz przeciwnie – to bardzo dobrze, jeżeli osoba w depresji jest otwarta i chce rozmawiać o własnych odczuciach. Słuchaj uważnie, rozmawiaj, zadawaj pytania.
Zaburzenia odżywiania – jak pomóc? Pomoc będzie wartościowa i naprawdę przydatna, jeśli się do jej udzielenia odpowiednio przygotujemy. Bardzo ważna jest wiedza na temat zaburzeń odżywiania, tego czym są, jaki jest ich przebieg, przyczyny i konsekwencje. Nie można posługiwać się stereotypami czy zasłyszanymi opiniami
Jednak do lat 50-tych XX wieku bardzo szczupłe kobiety nie były uważane za równie atrakcyjne, jak pulchne kobiety o krągłych kształtach. Odwrotnie, co najmniej 30 milionów kobiet w Stanach Zjednoczonych jest dotkniętych różnymi zaburzeniami odżywiania, a dwie trzecie z nich to kobiety. Chociaż zaburzenia odżywiania dotykają
A.D: Samemu jest trudno sobie poradzić z zaburzeniami odżywiania. To bardzo złożone choroby, najczęściej mocno ingerujące w nasze własne poczucie bycia zdrowym/chorym. Niekiedy choroba bywa na tyle silnie z nami związana, że zaczynamy ja postrzegać jako część siebie. Jak rozmawiać z dzieckiem z zaburzeniami odżywiania?
Najczęstsza przyczyna zgonów (z badań wynika, że dotyczą one około 6% chorujących), które w sposób bezpośredni są związane z zaburzeniami odżywiania to między innymi: wyniszczenie organizmu (tzw. śmierć głodowa), brak równowagi elektrolitowej organizmu (zawał) lub samobójstwo (gdy wraz z zaburzeniami odżywiania takimi jak
Mindfulness i medytacja. Mindfulness i medytacja mogą pomóc w radzeniu sobie z lękiem, poprzez skupienie się na chwili obecnej i akceptację doświadczeń bez oceny. Na przykład, można praktykować mindfulness, skupiając się na swoim oddechu, na dźwiękach dookoła, czy na uczuciach w ciele. 4. Znaczenie wsparcia społecznego.
dQybVMb. Faktem jest, że takie nadejście pandemii zwiększyło problemy psychiczne. W populacji ogólnej młodzież jest jedną z grup, w których zaburzenia te są najbardziej widoczne. Chociaż problemy psychiczne mogą być różne, te związane z jedzeniem zwykle dotykają znacznej liczby młodych ludzi. W następnym artykule pokażemy Ci jak pomóc młodym ludziom, którzy mają jakieś zaburzenia zachowania żywieniowego. Wskaźnik1 Znaki ostrzegawcze dotyczące zaburzeń psychicznych2 Jak rodzice powinni się zachowywać, jeśli ich dziecko cierpi na zaburzenia odżywiania Znaki ostrzegawcze dotyczące zaburzeń psychicznych Młody człowiek cierpiący na zaburzenia zaczyna unikać wspólnych przestrzeni w domu i woli izolować się w swoim pokoju. Wyobcowanie następuje na poziomie rodzinnym i społecznym. Nie podziela stanu emocjonalnego z rodziną i staje się znacznie bardziej zamknięty w sobie. Komunikacja z rodziną prawie nie istnieje, a jego charakter całkowicie się zmienił. Młody człowiek staje się apatyczny, pesymistyczny i bardziej agresywny. W życiu nastolatka większe znaczenie ma relacja z ciałem. Możesz wybrać kompulsywne patrzenie na siebie w lustrze lub całkowicie odrzucić siebie i wyrzec się swojego fizycznego wyglądu. Sposób ubierania się również może się całkowicie zmienić. Jak rodzice powinni się zachowywać, jeśli ich dziecko cierpi na zaburzenia odżywiania Rodzina odgrywa kluczową rolę w pomocy młodej osobie, która cierpi na takie zaburzenie odżywiania. Następnie podajemy kilka wskazówek, jak pomóc młodej osobie cierpiącej na zaburzenia odżywiania: Ważne jest, aby nie być stale na szczycie dziecka, zwłaszcza w czasie posiłków. Takie zachowanie rodziców pogorszy sytuację. Należy unikać komentarzy na temat jedzenia, w przeciwnym razie młody człowiek może czuć się źle i winny całej sytuacji. Rodzice powinni przez cały czas unikać komentarzy na temat wyglądu fizycznego.. Obraz siebie odgrywa fundamentalną rolę w tej klasie zaburzeń związanych z odżywianiem. Zaburzenie zachowań związanych z jedzeniem nie jest nonsensem, ponieważ jest uważane za poważną i złożoną chorobę. Dlatego rodzice muszą być cierpliwi w dążeniu do poprawy swojego dziecka. Ważne jest, aby przywrócić dobrą komunikację z młodą osobą. Dobrze jest pokazać mu, że ma na kim się oprzeć, jeśli uzna to za stosowne. Pomimo izolacji i apatycznego charakteru, ważne jest, aby nigdy nie zaniedbywać więzi rodzinnej. Zalecane są zajęcia rodzinne. i spędzanie czasu razem, aby stworzyć pozytywne środowisko rodzinne. Rodzice powinni być zawsze bardzo pomocni. ale nie są bezpośrednio odpowiedzialni za powrót do zdrowia Twojego dziecka. Krótko mówiąc, rodzicom nie jest łatwo obserwowanie, jak Twoje dziecko cierpi na zaburzenia odżywiania. Jest to złożona choroba psychiczna, która wymaga cierpliwości ze strony rodziców i wytrwałości ze strony dzieci. Pomoc rodziców ma podstawowe znaczenie, aby młoda osoba z TAC mogła przezwyciężyć taki problem psychiczny. Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj.
Co to są zaburzenia odżywiania? Zaburzenia odżywiania skupione są wokół nadmiernej koncentracji na jedzeniu oraz wadze i wyglądzie własnego ciała. Obsesja na tym punkcie nie dotyczy tylko nastolatków. Obecny kanon piękna prezentowany w zachodniej kulturze jasno promuje szczupłe (albo wręcz chude) sylwetki, płaski brzuch i zerową ilość niepotrzebnego tłuszczu. Początkowo rozwijający się problem jest niedostrzegalny. Przecież każdy człowiek mniej lub bardziej zwraca uwagę na to jak wygląda i czy jest w miarę proporcjonalny. „Jestem za gruba”, „Muszę schudnąć” – czasem są to racjonalne stwierdzenia opisujące stan faktyczny, ale czy zawsze? Ilu ludzi, których znasz nigdy się nie odchudzało, nigdy nie było zainteresowane zrzuceniem chociaż tych 3 kilogramów? Oczywiście są takie osoby, ale zdaje się, że stanowią one bardzo nieliczną grupę. W przypadku kiedy problem się nasila, jedzenie, waga i wygląd stają się obsesją, zaczynają stanowić centralny punkt zainteresowania danej osoby. Weryfikacja wagi odbywa się kilka razy dziennie a nastrój jest uzależniony od cyfr, które na tej wadze się pojawiają. Rodzaje zaburzeń odżywiania Do najczęstszych zaburzeń odżywiania zalicza się anoreksję, bulimię i objadanie się. Niezależnie jednak, z którym z tych zaburzeń mamy do czynienia – u podstaw leży korelacja między poczuciem własnej wartości a wagą i wyglądem. Jak wspomniałam wyżej, czasem zrzucenie zbędnych kilogramów jest właściwym i dobrym zadbaniem o swoje zdrowie, wagę i wygląd. Problem pojawia się wtedy, gdy o zmniejszenie wagi walczą osoby o prawidłowym BMI i normalnej budowie ciała. Co się wtedy dzieje? Jeśli „uda się” im zachować restrykcyjną kontrolę nad jedzeniem, a raczej jego ograniczaniem i brakiem to wpadają w anoreksję. W drugiej wersji – nie wytrzymują przejmującego uczucia głodu i bez opamiętania i kontroli go zajadają. W dalszej perspektywie dochodzi do dużych problemów ze zdrowiem (o nich bardziej szczegółowo zatrzymamy się w dalszej części artykułu), a także do trudności na tle psychicznym i emocjonalnym: lęki, stany depresyjne, nienawiść i/lub wstręt do siebie, rozdrażnienie, brak koncentracji, poczucie braku kontrolowania własnego życia i funkcjonowania, unikanie kontaktów z innymi ludźmi, poczucie winy i wiele innych. Anoreksja Zacznijmy od przyjrzenia się zaburzeniu, o którym słyszy się w mediach najczęściej – anoreksji. Zacznę od tego, co w mojej ocenie najlepiej pokazuje, jak ważne jest nie przymykanie oczu na problemy związane z jedzeniem oraz jak poważny jest to temat. Anoreksja, czyli inaczej jadłowstręt psychiczny, jest najbardziej śmiercionośnym zaburzeniem psychicznym. Powodem są wyniszczenie organizmu oraz samobójstwa. Według badań jednego z amerykańskich psychiatrów aż 22% osób z diagnozą anoreksji umiera. W tym 56% z powodu zaburzeń somatycznych wynikłych ze wspomnianego wyniszczenia organizmu; 27% odbiera sobie życie. Anoreksja, której podstawą jest uzależnienie od niejedzenia, prowadzi do całego szeregu komplikacji somatycznych właściwie w całym organizmie. Zaliczamy do nich np.: powikłania sercowo-naczyniowe (które lekarze wskazują jako najczęstszą bezpośrednią przyczynę zgonu), obniżone ciśnienie krwi, spadki ciśnienia podczas wykonywania nagłych/gwałtownych ruchów, zaburzenia endokrynologiczne (hormonalne), niedotlenienie, udar, odwodnienie, wrzody żołądka i wiele innych. Jeśli zatem widzisz, że bliska Ci osoba (lub Ty sam/sama) może mieć ten problem – reaguj! Objawy anoreksji Poniżej znajdziesz objawy, które możesz zauważyć i które powinny stać się przyczyną poszukania pomocy: BMI mniejsze bądź równe 17,5; nadmierna obawa przed przybraniem na wadze w sytuacji występującej niedowagi; nieprawidłowa ocena własnej wagi i wyglądu; u kobiet zatrzymanie miesiączki, u mężczyzn – zanik popędu; nadmiarowe skupienie na treningach/ćwiczeniach fizycznych i ich zbytnie nasilenie; niezgoda na utrzymywanie wagi w granicach właściwych dla wieku i wzrostu; wstyd dotyczący spożywania posiłków przy innych; prowadzenie rozmów głównie albo jedynie na temat jedzenia, kalorii i diet. Bulimia Na bulimię najczęściej chorują kobiety (ponad 90% wszystkich chorujących), które po wielu dietach odchudzających i nieuzyskiwaniu efektu spotykają się z ogromnym poczuciem apetytu. Samo słowo bulimia zresztą to właśnie oznacza – „byczy głód”. Apetyt ten jest wtedy dla nich nie do opanowania, zajadają go ogromnymi ilościami przeróżnych produktów – często bardzo tłustych, niezdrowych. Następnie wpadają w poczucie winy i redukują je określonymi czynnościami (o których poniżej), stosują kolejne restrykcje jedzeniowe i tak koło się zatacza i wielokrotnie powtarza. Warto tutaj zastanowić się, o co chodzi z tą redukcją? Bulimię dzielimy na dwa typy: Typ przeczyszczający – tu zachowaniami redukującymi jest poczucie winy za „obżarcie się”, powodowanie wymiotów, lewatywy i leki przeczyszczające; Typ nieprzeczyszczający – w tym wypadku redukcją stają się jeszcze bardziej restrykcyjne obwarowania co do jedzenia (w tym także głodówki) i/lub bardzo wyczerpujące, nadmiarowe ćwiczenia fizyczne. Wszystkie powyżej opisane działania również mają bardzo destrukcyjny wpływ na organizm (choroby układu pokarmowego, zaburzenia ginekologiczne) i również ich powikłaniem może być śmierć zarówno spowodowana komplikacjami medycznymi, jak i samobójstwem. Badania w tym zakresie są prowadzone, ale ze względu na złożoność tych analiz i trudność w przeprowadzaniu samych badań – nie są jeszcze znane konkretne dane statystyczne jak w przypadku anoreksji. Objawy bulimii Można jednak, jak w przypadku wcześniej opisanego zaburzenia, zauważyć różne sygnały, które powinny nas zaalarmować: stany lękowe; stany depresyjne; nieregularna miesiączka; bóle i zawroty głowy; bóle brzucha lub przełyku; napady jedzenia – „żarłoczność”; prowokowanie wymiotów lub stosowanie jakichkolwiek leków czy metod przeczyszczających; nadmierne skupienie na wadze i wyglądzie. Objadanie się Jest to zaburzenie, które często mylone jest z bulimią, ponieważ tak jak w jej przypadku tu również występują napady niekontrolowanego obżarstwa. Występuje jednak znacząca różnica w tym, że tu nie następują opisane wyżej zachowania redukujące. Efekt jest raczej dość oczywisty – osoby dotknięte tym problemem borykają się ze znaczącą nadwagą lub otyłością oraz często z depresją wynikającą z braku akceptacji zarówno dla siebie samego jak i ze strony otoczenia. Źródło występowania tego zaburzenia nie jest znane, jednak przyczyną objadania się są wszelkie (bez wyjątku) stany emocjonalne. W sytuacji napięcia wynikającego z lęku, ze szczęścia, złości, stresu. Osoby te z niebywałą determinacją szukają wszelkich, gotowych do natychmiastowego spożycia produktów. Nie ważne co nimi będzie i jak będzie smakować. Bo właściwie to nie chodzi o konkretne jedzenie i zaspokojenie głodu, ale o zredukowanie napięcia. Pochłanianie pożywienia jest wtedy na tyle niekontrolowane, że nawet dotkliwe uczucie przejedzenia często nie jest w stanie go zatrzymać. W skrajnych sytuacjach – w czasie jednego takiego napadu chory zjada kilka tysięcy kalorii. Atak ustaje i co dalej? Pojawiają się ogromne wyrzuty do samego siebie, bezradność i bezsilność, niechęć i wstręt do siebie, czyli ogromne napięcie. Już wiemy czym w tym zaburzeniu napięcie jest rozładowywane. A zatem jak w bulimii mamy samonapędzające się niebezpieczne, błędne koło. Objadanie się – przyczyny Wspomniałam powyżej, że źródła tego zaburzenia nie są jednoznaczne. Można jednak wymienić szereg czynników medycznych i psychologicznych, w których upatruje się przyczyn. Są nimi: zaburzenia produkowania przez organizm serotoniny; niezaspokojone potrzeby; brak akceptacji; nieumiejętność radzenia sobie z emocjami; depresja; zaburzenia lękowe; lęk przed bliskością fizyczną, w tym przed seksem – w takiej sytuacji olbrzymia otyłość stanowi „odstraszacz” dla potencjalnych partnerów. Jak pomóc osobie z zaburzeniami odżywiania? Podstawową i niezbędną formą pomocy jest psychoterapia, w której najważniejszym czynnikiem zdaje się być sama relacja terapeutyczna, czyli relacja dwóch osób oparta na zaufaniu, autentyczności, życzliwości, rozumieniu i wsparciu. Oczywiście jest jeszcze wiele innych ważnych czynników czy elementów terapii, które wspomagają proces zdrowienia i umożliwiają powrót do normalnego życia i funkcjonowania. Są nimi na przykład różne techniki terapii poznawczo-behawioralnej, analiza sposobu myślenia, nauka radzenia sobie z przeżywanymi emocjami. I chociaż te elementy są ważne w każdej terapii to warto z zaburzeniami odżywiania zgłosić się do terapeuty zajmującego się właśnie tym problemem – będzie on najwłaściwszą osobą, która będzie uważna na trudności charakterystyczne właśnie dla takich zaburzeń. to poradnia psychologiczna, której misją jest pomoc rodzinom w pokonywaniu kryzysów, ze szczególnym uwzględnieniem pracy z parami i małżeństwami, które znajdują się w sytuacji około rozwodowej. nie mediuje rozwodów, zawsze walczymy o uratowanie związku i rodziny.
4 miesiące ago Read Time: 5 minutes Zaburzenia odżywiania wpływają co najmniej 9% światowej populacji, która obejmuje około 30 milionów Amerykanów. więcej niż 10000 osób Co roku umiera z powodu zaburzeń odżywiania i to tylko w Stanach Zjednoczonych. Epidemia doprowadziła do: jeszcze w liczbie i ciężkości przypadków, zgodnie ze styczniowym badaniem opublikowanym w The Lancet Psychiatry. Osoby bliskie osobie z zaburzeniami odżywiania „odgrywają ogromną rolę w zwracaniu uwagi i identyfikowaniu potencjalnych czynników ryzyka lub oznak” – powiedział Alvin Tran, profesor zdrowia publicznego na Uniwersytecie New Haven w Connecticut. Tran prowadzi badania nad zaburzeniami odżywiania i obrazem ciała. Jedną z najłatwiejszych rzeczy, jakie możesz zrobić, jest zapytać, jak pomóc, powiedziała Joanne Hendelman, dyrektor kliniczna National Eating Disorders Alliance. Ale najpierw trzeba się nauczyć, dodała, bo niedostateczna wiedza może być szkodliwa. Oto, co jeszcze powinieneś wiedzieć o wspieraniu kogoś z zaburzeniami odżywiania. 1. Poznaj znaki Ponieważ wczesna interwencja jest kluczowa, powiedział Tran, ważna jest umiejętność rozpoznawania objawów zaburzeń odżywiania. Znajomość faktów na temat wagi, odżywiania i ćwiczeń może pomóc ci pomyśleć z kimś o wszelkich mitach, które podsycają jego nawyki, zgodnie z Narodowe Stowarzyszenie Zaburzeń Odżywiania. Oto kilka wspólne znaki Według NEDA, które mogą wskazywać na utratę wagi, rozmiar lub kształt ciała, a kontrola żywności staje się głównym problemem: emocjonalne i behawioralne Nadmierne uwzględnianie odzwierciedlenia postrzeganych wad Zaabsorbowanie wagą, jedzeniem, kaloriami, węglowodanami, gramami tłuszczu i dietą Odmowa spożycia określonych produktów spożywczych lub całych kategorii żywności Irytacja związana z jedzeniem z innymi Rytuały żywieniowe, takie jak spożywanie określonej żywności lub grupy żywności, nadmierne żucie lub nie dopuszczanie do kontaktu pokarmów Pomijanie posiłków lub jedzenie małych porcji Wycofywanie się z przyjaciół i zajęć silne wahania nastroju fizyczny – fizyczny Znaczący przyrost lub utrata masy ciała Skargi na problemy trawienne, takie jak skurcze żołądka, zaparcia i refluks żołądkowy Trudności z koncentracją Zawroty głowy, szczególnie podczas wstawania półomdlały Częste uczucie zimna Nacięcia i paznokcie w kostkach palców (od celowych wymiotów) Przebarwienia zębów, ubytki lub utrata zębów Sucha skóra, włosy i łamliwe paznokcie obrzęk pod uszami Cienkie włosy na ciele (puch) słabość Narodowe Stowarzyszenie Zaburzeń Odżywiania ma menu To znak ostrzegawczy każdego zaburzenia odżywiania, ale pamiętaj, że objawy nie zawsze mieszczą się w pudełku. 2. Podziel się swoimi obawami Według NEDA, jeśli chcesz skonfrontować ukochaną osobę o zauważonych znakach, powtarzanie tego, co chcesz powiedzieć, może pomóc złagodzić stres. Umów się na rozmowę w prywatnej lokalizacji. Zamiast pytać, czy ktoś ma zaburzenia odżywiania, oskarżać lub wydawać opinie, używaj realistycznych stwierdzeń „ja” na temat tego, co zaobserwowałeś. Może to oznaczać powiedzenie: „Hej, zauważyłem, że się skupiasz lub mówisz więcej o diecie” – powiedział Tran. lub „Zauważyłem, że jedzenie przy ludziach jest dla Ciebie niewygodne. Wiedz, że jestem tutaj, aby zapewnić to wsparcie, jeśli kiedykolwiek będziesz go potrzebować. ” Tran i Hendelman powiedzieli, że odejmowanie czyjejś wagi lub wyglądu rzadko jest właściwe lub pomocne. NEDA sugeruje, aby nie udzielać uproszczonych porad, takich jak „po prostu jedz” lub „po prostu przestań jeść”. „To jak pójście do kogoś, kto jest uzależniony od substancji lub kogoś, kto pali i mówi: 'Po prostu rzuć’” – wyjaśnił Tran. „To nie jest prosty proces i wiele razy spotkasz się z niechęcią, gdy będziesz publikować komentarze tak.” Przygotuj się również na reakcje obronne na twoje wykształcone rady. Niektórzy ludzie mogą się złościć, jeśli twoja świadomość zagraża ich szansom na uzyskanie tego, czego chcą od zaburzenia odżywiania. Jeśli tak się stanie, powtórz swoje obawy, ale nie na siłę – powiedz, że jesteś zainteresowany i zostaw otwarte drzwi do rozmowy – mówi Nida. 3. Zachęć ich do proszenia o pomoc Osoby z zaburzeniami odżywiania potrzebują profesjonalnej pomocy w powrocie do zdrowia. Jeśli nie mają lekarza ani terapeuty, ale chcą wyzdrowieć, możesz zaoferować pomoc w znalezieniu lekarza lub uczestniczenie w wizytach u nich. NEDA twierdzi, że uzyskanie skutecznego leczenia tak szybko, jak to możliwe, znacznie zwiększa szanse wyzdrowienia. Oto kilka zasobów: Krajowe Stowarzyszenie Zaburzeń Odżywiania: Ludzie w Stanach Zjednoczonych mogą z niego korzystać nada linia pomocy. Narodowy Sojusz ds. Zaburzeń Odżywiania: Użyj narzędzie wyszukiwania Dla amerykańskich ośrodków leczenia lub specjalistów. umysł: Ta organizacja zdrowia psychicznego wymienia źródła w UK. Nadzieja na zaburzenia odżywiania: Ta organizacja ma informacje na temat Zasoby międzynarodowe. Nie wierz po prostu, że twoja ukochana osoba spotka się z profesjonalistą – upewnij się, że to zrobi. 4. Przypomnij im, dlaczego chcą wyzdrowieć Niezależnie od tego, czy ukochana osoba chce podróżować, nawiązywać przyjaźnie, mieć dzieci lub robić karierę, może mieć cele, które udaremniło zaburzenie odżywiania. NEDA mówi, że przypominanie osobie o tej przyszłości może pomóc skupić się na dłuższym powrocie do zdrowia, a nie na dostrzeganych krótkoterminowych korzyściach z destrukcyjnego zachowania. Pomóż im ponownie połączyć się z ich wartościami i kim chcą być. 5. Unikaj oceniania ciała i jedzenia Powinieneś także unikać mówienia rzeczy, które mogą być seksowne – na przykład komentarzy typu „Wow, dostaniesz dwa ciasta?” lub „Czuję się teraz taki gruby”. „Osoba z zaburzeniami odżywiania konkuruje z innymi ciałami” – powiedział Hendelman. „Głos osoby jedzącej zaburzony mózg brzmi: „Nie możesz konkurować z tą osobą, masz większe ciało, jesteś zły, musisz przestrzegać diety tej osoby. ” 6. Utrzymuj wieloaspektową relację Hendelman ostrzegł, że jeśli wszystko, o czym rozmawiasz z ukochaną osobą, to zaburzenia odżywiania, ta osoba może Cię odepchnąć. Ogólnie rzecz biorąc, zaburzenia odżywiania to tylko wierzchołek góry lodowej, jeśli chodzi o to, co dzieje się z daną osobą – u ich podstaw mogą leżeć problemy, takie jak depresja, lęk, trauma lub niepewność. „Rozumiem, że ta droga osoba cierpi” – powiedział Hendelman. „Jedzenie i jedzenie to sposób, w jaki uśmierzają ból, tolerują niepokój lub radzą sobie z codziennymi czynnościami”. Czasami samo wykonywanie zabawnych zajęć i wspólne relaksowanie może zrobić dwie rzeczy: złagodzić wszystko, przez co przechodzi dana osoba i pokazać, że istniejesz, ale jej nie tłumisz. Ogólnie rzecz biorąc, wspieranie kogoś z zaburzeniami odżywiania wymaga cierpliwości, wykształcenia, zrozumienia, współczucia i życzliwości. Ale bądź stanowczy i „nie czekaj, aż sytuacja stanie się tak poważna, że życie twojego przyjaciela będzie w niebezpieczeństwie” – mówi Nida. „Podróżujący ninja. Rozrabiaka. Badacz bekonów. Ekspert od ekstremalnych alkoholi. Obrońca zombie.” Phoebe Newman "Podróżujący ninja. Rozrabiaka. Badacz bekonów. Ekspert od ekstremalnych alkoholi. Obrońca zombie."
jak pomóc osobie z zaburzeniami odżywiania
